|
List ks. Prowincjała na
Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego (2003 r.)
Drodzy Współbracia!
Niebawem przeżywać
będziemy patronalną uroczystość naszego Zgromadzenia, Święto
Najświętszego Serca Pana Jezusa. Za wzorem św. Jana stajemy pod krzyżem
Chrystusa, aby w otwartym Sercu Zbawiciela dostrzec niezgłębione
tajemnice boskiej miłości, aby Bogu oddać należną cześć, uwielbić Go w
misterium Jego miłosiernej miłości do człowieka. W tym szczególnym dniu
pragniemy również podziękować Bogu za dar licznych łask, zwłaszcza za
dar powołania sercańskiego.
Ponawiamy całkowitą przynależność do Serca Jezusa, odnawiając zakonną
konsekrację. To ona determinuje nas do nieustannego zachwytu i
poznawania miłości Boga oraz przemiany naszego życia, czyniąc z niego
całkowity dar dla Boga i bliźnich. Całym sobą pragniemy przylgnąć do
Osoby Boga. "Człowiek nie może siebie zrozumieć bez miłości" (RH), tym
bardziej życie zakonne i kapłańskie ma swój najgłębszy sens w pełnej
miłości do Boga i innych ludzi.
Ta miłość, którą kontemplujemy w otwartym na krzyżu Sercu Jezusa, jest
realną i najprawdziwszą rzeczywistością. Ta Miłość jest w stanie
wszystko w nas zmienić i uporządkować, oczyścić i udoskonalić. Ta Miłość
jest naszą nadzieją, sensem każdego trudu, samotności, walki z niemocą.
Ona opromienia smutek i cierpienie. Ta miłość otwiera nasze serca na
perspektywę życia ofiarną miłością w naszej codzienności. Jeśli tylko
będziemy nieustannie świadkami Tej miłości i nadziei, która jest w nas,
to nasze życie, nasza misja, nasze powołanie nabierze najgłębszego
sensu. "Myśmy poznali i uwierzyli Miłości". To poznawanie przemienia się
w działanie, w apostolski czyn, w służbę najbardziej potrzebującym
miłości Boga.
Otwarte Serce Boga jest wymownym znakiem Jego bliskości i obecności w
życiu każdego człowieka. Bóg obdarowuje swe stworzenia darem odkupienia,
darem nowego życia, darem łaski. Oto, jak konkretnie i nieodwołalnie Bóg
"bogaty w miłosierdzie" poszukuje człowieka, wyczekuje jego powrotu,
jest gotów ponownie udzielić mu wszelkich darów. To jest nieskończony
dynamizm miłości Bożej, która wychodzi na spotkanie człowieka i
podejmuje z nim bardzo osobisty dialog. Serce Jezusa jawi się nam jako
"dobroci i miłości pełne", jako "skarbnica wszelkich cnót", jako "życie
i zmartwychwstanie nasze". Kiedy pozwolimy się wypełnić tą osobową
miłością Boga nasze życie nabierze nowego rytmu: nie będzie także
straconych chwil, zmarnowanych lat, mniej ważnych i gorszych posług czy
zadań, gdyż wszystko będzie opromienione miłością. Ona będzie naszym
sensem, treścią naszego życia i celem, który ostatecznie znajdzie
wypełnienie w pełnej jedności z Bogiem. W jedności z Jezusem będziemy z
Nim, w Nim i przez Niego darem miłym Bogu.
Takim darem miłym Bogu staraliśmy się być w kończącym się Roku
Sercańskim. Rok ten dla całego Zgromadzenia stał się czasem łaski,
wezwania do medytacji nad dziełem Założyciela, nad inspiracjami, które
go prowadziły. Nie jest bynajmniej przypadkiem, że przybliża się dzień -
jak ufamy - w którym przeżywać będziemy beatyfikację Ojca Dehona. To on
z Jezusowego Ecce venio i Ecce Ancilla Maryi uczynił klucz dla
przeżywania sercańskiej konsekracji zakonnej, dla kontemplacji tajemnicy
niezgłębionej miłości Boga. Wdzięczni jesteśmy Ojcu Generałowi za
specjalny List na Rok Sercański. To on stał się inspiracją i
wyznacznikiem naszej refleksji osobistej i wspólnotowej, był częstym
przedmiotem odnowień miesięcznych, rekolekcji, wspólnotowych rozważań i
postanowień. Jego głęboka treść zachęcała nas wciąż do odnowienia w
sobie "pierwotnego charyzmatu", do odnalezienia naszych zgromadzeniowych
życiodajnych źródeł. On także bardzo konkretnie przyczyniał się do
odnowienia i prowadzenia w duchu sercańskim wszystkich naszych dzieł
apostolskich.
Rok Sercański to także kairos naszej polskiej X Kapituły Prowincjalnej,
a nade wszystko XXI Kapituły Generalnej. Z pewnością Polska Prowincja
wniosła swój znaczny wkład w refleksję i stosowne postanowienia tak
ważne dla rozwoju Zgromadzenia. Przyjdzie nam niebawem podejmować
program duc in altum, który wypłynie z owoców Kapituły Generalnej. Jej
wskazania i postanowienia staną się przedmiotem naszych rozważań i
stosownych postanowień, abyśmy rzeczywiście – zakorzenieni w
kontemplacji Boga, który jest Miłością – stawali się sercanami "o
otwartym i solidarnym sercu".
Powołanie na funkcję Radnego Generalnego naszego Prowincjała Zbigniewa
Bogacza jest także kolejnym wyrazem zaufania wobec naszej Prowincji.
Jest darem Bożego Serca. Jest to dar dla Zgromadzenia i poniekąd od
Zgromadzenia.
Ubogaceni refleksją, modlitwą Roku Sercańskiego, przyjęte i rozpoczęte
dzieło pragniemy dalej kontynuować. Podejmując stosowne postanowienia,
każdy z nas osobiście, jak i każda ze wspólnot, winni odpowiedzieć na
pytanie, jak przeżyliśmy ten rok, ten czas łaski, jakie powzięliśmy
postanowienia na przyszłość. Za wszelkie braki i zaniedbania w życiu
zakonnym i w apostolstwie pragniemy siebie nawzajem, naszych wiernych
szczerze przeprosić, a kochającego nas Boga prosić o wybaczenie. Taka
postawa jest znakiem budowania w sobie prawdziwego człowieczeństwa i
ducha autentycznej świętości.
Niemniej jednak ważna jest ocena naszych wspólnotowych poczynań w
podejmowaniu wszelkich apostolskich zaangażowań. Czy i na ile staraliśmy
się naszym dziełom apostolskim, naszej pracy rekolekcyjnej, naszemu
duszpasterstwu nadać ten sercański wymiar, który sprawia, że istotnie
jesteśmy "prorokami miłości i sługami pojednania ludzi i świata z
Chrystusem"? Czy może nas przepełniać radość z pełnionej misji i z
przekonania, że w każdym miejscu i w każdym dziele jesteśmy postrzegani
jako Sercanie, jako zakonnicy i kapłani, którzy za wzorem Jezusa
całkowicie otwierają dla drugich swe serca?
Z przeżycia i przyjęcia tajemnicy miłości Boga wyrasta nadzieja na
przyszłość Zgromadzenia i naszej Prowincji. Ci bowiem, którzy
autentycznie kochają, mają przed sobą przyszłość. Miłość jest bowiem
podstawą tego, co twórcze, co nowe i wieczne. Źródłem nowej nadziei
będzie także Jubileusz 75.lecia obecności Księży i Braci Sercanów na
polskiej ziemi.
Będziemy także przeżywać jubileusze 25.lecia i 50.lecia życia zakonnego
i kapłaństwa naszych Współbraci. Nie może bowiem zabraknąć
dziękczynienia Bogu za dar ich życia, ofiarnej pracy i służby. Pragniemy
dla nich wypraszać liczne łaski Bożego Serca.
Należy także wspomnieć o jubileuszowym, dziesiątym już spotkaniu
młodzieży na Sercańskich Dniach Młodych w Pliszczynie. Spotkania te,
coraz bardziej oddają naszą specyfikę w wychodzeniu do młodych ludzi,
tak bardzo spragnionych autentycznej miłości Boga.
Dziękujemy wreszcie za dar powołań do naszej wspólnoty zakonnej i
pokornie prosimy Boga o umocnienie nas w darze powołania. Niech nie
ustaje nasze gorące wołanie o nowe powołania do naszego Zgromadzenia,
gdyż one są znakiem naszej żywotności i wiary w naszą misję.
Niech Najświętsze Serce Jezusa otacza nas wszystkich gorącą opieką i
swym boskim błogosławieństwem w trudzie stawania się "prorokami miłości
i sługami pojednania", abyśmy dzięki Jego łasce mieli "serce otwarte i
solidarne".
W Sercu Jezusa
Ks. Tadeusz Michałek SCJ
Administrator Prowincji
|
