W Sakramencie Eucharystii Zbawiciel, który dwadzieścia wieków temu przyjął ciało w łonie Maryi, nadal ofiarowuje się ludzkości jako źródło Boskiego życia (List Apostolski Mane nobiscum Domine, 7).

Szczególne to będą Święta, albowiem przeżywać je będziemy z naszym - wkrótce błogosławionym - ojcem Założycielem Leonem Janem Dehonem. Do tego dnia ogarnia nas duch  „sercańskiego adwentu”, w oczekiwaniu  chwili, w której stanie się on dla nas  sercanów, jak i dla wielu wiernych, znakiem, że Jezus nie zapomina o tych, którzy kochają Go czystą i ofiarną miłością, którzy oddają się i poświęcają jego Boskiemu Sercu.

 Dla Ojca Dehona święta Bożego Narodzenia miały zawsze niezwykły wymiar. Były bowiem odkrywaniem tajemnicy Jezusowego Ecce venio i Maryjnego Ecce Ancilla, a tylko wtedy można Bogu okazać miłość. Co więcej, tylko wtedy można ją zrozumieć i przyjąć oraz głosić światu, kiedy życie i miłość Jezusa objawia się w nas, kiedy On „w nas się rodzi”, kiedy Jego „oto idę” staje się częścią naszej duchowej ontologii, kiedy z Nim i z Jego miłością wypełniamy wolę Ojca. To właśnie odczuwał Ojciec Założyciel, zwłaszcza w tajemnicy swego kapłaństwa i życia konsekrowanego.

 Ojciec Dehon mówi do nas: „wejdźcie do groty betlejemskiej i spójrzcie na kruche Dzieciątko w żłobie. Idźcie z ufną miłością do tego Boga, który zstąpił z nieba, stał się dziecięciem i ubogim, aby ukazać, że miłuje was naprawdę i aby pozyskać wasze serca”.

 Dlatego dla nas, zakonników i kapłanów, duchowych synów Ojca Dehona święta Bożego Narodzenia to czas kontemplacji najgłębszych źródeł naszego powołania, bo oto wypełnia się Adwent - czas oczekiwania na odkrycie najgłębszych źródeł naszej wiary, nadziei i miłości. Narodziny te są początkiem „Boga z nami”. Nauczanie Jezusa, głoszenie królestwa, wzywanie do nawrócenia, wreszcie całe Misterium Paschalne to konsekwencja Jego narodzin, to wypełnienie obietnicy Ojca, Jego daru odkupienia i nowego życia dla ludzkości, dla każdego człowieka.

 Napełnieni kontemplacją Nowego Życia, porzućmy balast przeszłości, uprzedzeń i ludzkiej grzeszności, na nowo z entuzjazmem podejmujmy trud życia zakonnego i kapłańskiego, z jego codziennymi krzyżami, strapieniami i obowiązkami.

 W roku poświęconym Eucharystii – jak nasz Założyciel – tak i my troszczmy się o szczególne umiłowanie Mszy św. i  adoracji wynagradzającej. Eucharystia bowiem jest żywą i najprawdziwszą obecnością samego Boga. Jeśli nie odkryjemy ponownie Eucharystii, to nic także nie zrozumiemy, ani tym bardziej nie przeżyjemy misterium „Boga z nami”. Niech niezwykły pietyzm i miłość do Eucharystii, która jest nieustannym darem dla ludzkości, ogarnie każdego z nas i wszystkie nasze wspólnoty.

 Pamiętajmy niemal w każdej chwili naszego życia, że dla nas, sercanów, życie w jedności z Jezusem Eucharystycznym jest prawdziwą misją w Kościele. W Niej doświadczamy i „dotykamy” Jego obecności i Jego zbawczej, zawsze nas ogarniającej miłości. Tylko w łączności z Jezusem Eucharystycznym wynagrodzeniem stają się nasze małe i drobne czyny, prace i cierpienia. To w niej odkrywamy i kształtujemy naszą sercańską tożsamość, zmierzając ku świętości, która jest naszym powołaniem. To w niej nadajemy sens naszemu życiu, modlitwie i apostolskiej pracy.

 Życzę, aby nadchodzące Święta były dla każdego z nas źródłem odrodzenia, oddechu, radości i pokoju, czasem spotkania z Jezusem w Eucharystii, która odnawia w nas nadzieję i nadaje sens naszemu powołaniu.

 W Sercu  Jezusa

                                                                                               ks. Tadeusz  Michałek SCJ

                                                                                                          prowincjał

                                                                                                    wraz ze swoją Radą