21.05.2008 r. - Homilia

Kult Serca Jezusowego ma swoje korzenie ma w objawieniu i tradycji Kościoła. Jest przede wszystkim kultem Osoby Jezusa Chrystusa, który objawia w sobie miłość Trójcy Świętej, kochając ludzi sercem ludzkim. Jego fizyczne Serce jest symbolem całej Osoby Słowa Wcielonego, a nabożeństwo do Serca Jezusa relacją międzyosobową, spotkaniem chrześcijanina z Synem Bożym, który stał się człowiekiem.

Wyrażenie Serce Jezusa jest najbardziej odpowiednie i wzniosłe, by określić całość Jego tajemnicy, by wejść w głębię Jego postaci Syna Bożego, który stał się pokornym Synem Człowieczym.

Kiedy Jezus „oddał ducha” w ręce swojego Ojca nastąpiło przebicie boku Jezusa: Przyszli żołnierze…podeszli do Jezusa i zobaczyli, ze już umarł… jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda (J 19,32 -34).

Przez śmierć na krzyżu Jezus objawił siebie do końca. Właśnie przebity bok i otwarte Serce dają o Nim ostateczne świadectwo. To świadectwo zrozumiał św. Jan stojący pod krzyżem. To świadectwo odczytywali wciąż na nowo uczniowie Chrystusa, którzy tworzyli tradycję Kościoła w ciągu wieków. To świadectwo odczytała w XVII wieku wizytka z Paray – le – Monial Małgorzata Maria Alacoque i powiedziała o nim całemu Kościołowi u progu czasów nowożytnych (por. Jan Paweł II, przemówienie w Pary-le- Monial – 1986).

Urodziła się 22 lipca 1647 w rodzinie notariusza królewskiego. Jej szczęśliwe dzieciństwa zostało przerwane przez śmierć ojca. Małgorzata miała wtedy 8 lat i została posłana do szkoły sióstr klarysek. W czasie nauki ciężko zachorowała i musiała wrócić do domu. Z powodu tej choroby, o podłożu reumatycznym, Małgorzata 4 lata przebywała w łóżku. Przepisywane lekarstwa nie przynosiły pozytywnego skutku, a dotkliwy ból uniemożliwił jej kontynuowanie nauki. Dopiero ufna modlitwa matki i samej Małgorzaty, zanoszona do Boga za pośrednictwem Maryi, sprawiła, że odzyskała zdrowie.

Okres młodości, to dla Małgorzaty czas na rozpoznawania powołania, który w pewnym okresie był naznaczony intensywną walka duchową połączoną z licznymi przykrościami. Po cudownym uzdrowieniu, prowadzi tryb życia właściwy ówczesnej młodzieży. W „Pamiętniku duchowym napisała: „zaczęłam bywać w świecie i stroić się, by mu się przypodobać, starałam się bawić, o ile mogłam”. Z drugiej strony dużo się modli, chętnie chodzi do kościoła, ofiarnie opiekuje się chorymi, uczy ubogie dzieci katechizmu.

Małgorzata od najmłodszych lat odczuwała powołanie do życia poświeconego Bogu. We wczesnym dzieciństwie złożyła prywatny ślub czystości, o którym nigdy nie zapomniała. Również Pan Jezus przypominał jej o tym ukazując w przeżyciach duchowych cierpienia swojej męki. Przeszkodą była wola matki i krewnych, którzy uważali, ze powinna zawrzeć związek małżeński. Wielu młodzieńców zaczęło ubiegać się o jej względy, gdyż pochodziła z dobrej rodziny i była obdarzona urodą i miłym charakterem. Walka duchowa i związane nią cierpienia trwały przez 5 lat. W jej sercu nieustannie rosło pragnienie poświęcanie się Jezusowi na wyłączną służbę. Rodzina kategorycznie była temu przeciwna. Dopiero w wieku 24 lat pokonała ten opór i 20 czerwca 1671 roku stała się nowicjuszką Klasztoru Nawiedzenia NMP (sióstr wizytek) w Paray- le - Monial.

 Św. Małgorzata  otrzymała od Boga wiele nadzwyczajnych łask mistycznych. Kiedy odwołujemy się do tych niezwykłych doświadczeń, to czynimy to zawsze w świetle Pisma Świętego. Została wyróżniona nadzwyczajnymi wizjami, podczas których została jej objawiona tajemnica Serca Jezusowego i Jego zamiary.  Święta Małgorzata opisała je w „Pamiętniku duchowym” i listach. Tak np. opisuje w jednym z listów objawienia z dnia 27 grudnia 1673 roku: „wracając do sprawy, którą chcesz poznać, a która dotyczy Najświętszego Serca – pierwsza łaska, której, jak sądzę doznałam, miała miejsce w dzień św. Jana Ewangelisty: gdy przez kilka godzin spoczywałam na świętej piersi, otrzymałam od ukochanego serca łaski, na których samo wspomnienie cała jestem poruszona. Podobieństwo tego opisu z relacją  Ewangelii św. Jana jest oczywiste: oparcie głowy na piersi Pana dało Janowi pełne zrozumienie Bożego objawienia: Bóg jest miłością (por. 1 J 4,8.16). To samo odnosi się do św. Małgorzaty Marii, bowiem składając swoja głowę na piersi Pana odkrywa tajemnicę miłości. Ten fakt podkreślają jeszcze słowa, jakie Święta usłyszała, ze otrzyma imię wybranej uczennicy Serca Jezusa Chrystusa.

Pierwszym miejscem, które nawiedza św. Małgorzata Maria w znaku relikwii jest klasztor Sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie. Siostry wizytki czczą w szczególny sposób tajemnicę Serca Jezusa, objawioną św. Małgorzacie Marii. Kult Serca Jezusa był bliski również założycielowi Zakonu św. Franciszkowi Salezemu, który chciał, żeby siostry wyrażały go własnym życiem, naśladując Chrystusa w Jego dobroci dla każdego człowieka i  w Jego prostocie życia.

Pierwszym motywem peregrynacji w tym właśnie miejscu jest przynależność św. Małgorzaty Marii do Zakonu Sióstr Wizytek. Kiedy w rok Małgorzata w towarzystwie swojego brata Chryzostoma pierwszy raz przyjechała do klasztoru w Paray-le- Monial, usłyszała w swoim sercu jakiś głos mówiący do niej: „Tu właśnie chcę cię mieć”. Klauzura klasztorna sióstr wizytek stała się dla niej miejscem ukochanym, gdzie wypełniała wolę Boga naśladując Chrystusa w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie.

Drugim motywem dzisiejszej uroczystości, szczególnie ważnym dla nas Sercanów, jest szczególna więź duchowa naszej Prowincji Polskiej z tym klasztorem Sióstr Wizytek. Kiedy w okresie międzywojennym pierwsi polscy Sercanie przyjechali do Krakowa musieli pokonać wiele przeszkód i trudności związanych z osiedleniem się i rozpoczęciem działalności apostolskiej, zgodnie z charyzmatem założyciela zgromadzenia sługą Bożym, O. Leonem Dehonem. Wsparci duchowe i materialne w trudnych i decydujących dla przyszłości Prowincji znaleźli u Sióstr Wizytek na Krowoderskiej. Nasza Prowincja zachowuję wdzięczność za tę wspaniałomyślną pomoc. Udział w tej uroczystości tak licznej grupy księży, kleryków i nowicjuszy jest rękojmią, że ta wdzięczna pamięć i współpraca będzie trwała w następnych pokoleniach.

Wspólną misją i troską apostolską Sióstr Wizytek i Księży Sercanów jest rozwój kultu i duchowości NSJ w Kościele. Wspomagają nas w tej misji osoby świeckie: Arcybractwo Straży Honorowej NSPJ  oraz Sercańska Wspólnota Świeckich. Zgromadzeni na sprawowanie Eucharystii prosimy, za wstawiennictwem św. Małgorzaty Marii, o łaskę większej miłości, abyśmy umieli tak jak Ona odpowiedzieć na miłość Serca Jezusowego i stać niestrudzonymi krzewicielami nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego. Obecnie niektórzy mówią się o kryzysie kultu. Z drugiej strony podnoszą się głosy, iż trudno mówić o zaniku zainteresowania duchowością Najświętszego Serca Jezusowego, obserwując częstotliwość wypowiedzi Magisterium na ten temat. Krytyczne opinie nie powinny nam odbierać  zapału w jego rozpowszechnianiu, gdyż za nami stoi nauczanie Kościoła, który kult Serca Jezusowego przedstawia i uzasadniania od strony biblijnej i teologicznej.

Wpatrzeni w postać św. Małgorzaty Marii, największej apostołki Serce Jezusowego bądźmy głęboko przekonani, że jest to kult i duchowość na III tysiąclecie. Sługa Boży Jan Paweł II na zakończenie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 powiedział: „zamykamy wprawdzie święte drzwi Bazyliki św. Piotra, które są „symbolem Chrystusa”, ale serce Jezusa pozostaje bardziej otwarte niż kiedykolwiek”. Za wzorem św. Małgorzaty Marii kochajmy jeszcze bardziej to Serce, obecne w Eucharystii i bądźmy świadkami i prorokami Jego nieskończonej i niepojętej  miłości.

 autor ikony: o.Zygfryd Kot SJ