Ingres Rektora Nowicjatu Misyjnego w Stopnicy

     26 września 2005 r.

W dniu 26 września w Nowicjacie Misyjnym Księży Sercanów w Stopnicy miała miejsce uroczystość przyjęcia urzędu rektora przez ks. Sławomira Kamińskiego. Na mszy św. o godz. 11.00 w obecności Księdza Prowincjała Tadeusza Michałka, współbraci z polskiej prowincji i wspólnoty nowicjackiej ks. Sławomir Kamiński złożył wyznanie wiary.

Ks. Prowincjał wyraził wdzięczność nowemu rektorowi za dyspozycyjność i przyjęcie funkcji rektora i magistra nowicjatu. Kończącemu swoje urzędownie we wspólnocie nowicjackiej ks. Krzysztofowi Zimończykowi podziękował za sześcioletni trud pracy życząc mu błogosławieństwa bożego na nowej placówce.

Kazanie ks. Prowincjała -  AUDIO

Podziekowanie Ks. Rektora Sławomira Kamińskiego  VIDEO

Drodzy Współbracia!

Każda Eucharystia jest dla nas przypomnieniem Jezusowych słów: Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki. Jak wielki jest Bóg zamykający się w dłoniach człowieczych, posłuszny kapłańskiemu słowu, ulegający ludzkim modlitewnym szeptom, wciąż dzielący błogosławieństwo na prawo i lewo nawet wtedy, gdy w pośpiechu jest ono wzywane. Nie ma lepszego miejsca jak to przy stole Eucharystycznym, aby się uczyć bycia wielkim. Nie ma też lepszej okazji, aby odkrywać odwieczny sens bycia ostatnim, najmniejszym, w praktyce poniekąd sługą, ale w perspektywie Chrystusowego spojrzenia. Bogu dziękuję, że ta prawda z taką mocą właśnie w tym dniu, kiedy przychodzi mi podjąć posługę przełożonego, została nam wszystkim przypomniana.  Oto ideał do którego należy dążyć, mając również świadomość, że raz po raz i to na różne sposoby, z wnętrza człowieka wydobywać się będzie krzyk przypominający światu, że się jest najważniejszym, że tylko moje pomysły na życie są najmądrzejsze, a w naszym przypadku, że tylko mój punkt widzenia na zakonność, wspólnotę jest najbliższy Jezusowej koncepcji. Jak bardzo taki ideał umiejętności bycia najmniejszym, a zarazem wielkim potrzebny jest w posłudze przełożonego. Może on być przynajmniej zaporą na przerost własnych ambicji, które czasami czynią spustoszenie także w życiu wspólnoty. Pragnąłbym, pewnie jak każdy, aby ideał ten stał się rzeczywiście moim, pomimo wszelkich ludzkich ograniczeń i słabości, które przecież noszę w sobie. Wierzę również, że pomocą w realizacji tego właśnie ideału mogą być współbracia.

Chciałbym gorąco podziękować za obecność podczas tej wspólnej Mszy św. wszystkim. Łatwiej podejmuje się wszelkie wyzwania, ideały jeśli ma się świadomość życzliwości i solidarności najbliższych sobie ludzi.

Galeria

Index 1 Index 2 of 2